Durf onzichtbaar te zijn

Afgelopen week heb ik een ontwerpbureau geholpen bij het onder woorden brengen van hun ‘why’-verhaal. We zijn er nog niet helemaal, maar ik vind het een inspirerende opdracht: bedenk eerst waarom je doet wat je doet voordat je de buitenwereld vertelt wat je doet. (Wie meer wil weten: bekijk Simon Sinek’s TED-talk over het belang van ‘waarom’.) Ik vroeg me al snel af: waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?

Ik ben er nog niet helemaal uit, omdat ik minstens twee waarommen heb. Eén ervan heeft te maken met een boekje dat ik laatst las, De brievenbus van Mevrouw De Vries. Daarin beschrijft Stephan Steinmetz welke brieven en formulieren zijn bejaarde, hulpbehoevende maar zelfstandig wonende buurvrouw dagelijks krijgt. Het is om moedeloos van te worden. Niet eens vanwege de onbegrijpelijke zinnen die veel brieven bevatten. Daar is nog wel iets van te maken. Veel moedelozer werd ik van alle overbodige post die mevrouw De Vries kreeg.

Dieptepunt is een dag aan het einde van 2007, als mevrouw De Vries haar vriendelijke buurman om hulp vraagt bij een stapel van minstens twaalf brieven die ze heeft opgespaard. Bij elke brief is Steinmetz’ nuchtere commentaar: ‘Niets mee doen, buurvrouw.’ In een paar gevallen gaat het om reclame die mevrouw De Vries niet als zodanig had herkend. Maar de overige post is afkomstig van nuts-, zorg- en overheidsinstanties die iets kwijt willen over hun dienstverlening.

Het probleem lijkt dat bestuurders, projectmanagers en directies zo graag willen vertellen wat ze doen dat ze zich vergeten af te vragen of dat wel interessant is voor hun klanten. En hun communicatieafdelingen gaan daar kennelijk in mee. Mijn advies aan die bestuurders: durf ook eens onzichtbaar te zijn. En aan hun communicatieadviseurs: durf ook eens ‘nee’ te zeggen. Maak er een gewoonte van om je bij elke brief af te vragen: waarom doen we dit eigenlijk?

Laat een reactie achter